Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Apo to 2007
mesa mas, kato mas, tous patame.
Ei, esi! Kollite me to oraio koustoumi kai to afasia style, kala! eisai kai o
o protos, gamo ta atoma, porosi, power, ouaou. Olo rotas, rotas, rotas, na rotiso kai ego mia stigmi? Poso kaneis? O aderfos sou doulevi stin trapeza, exei gomena, tha pantreutoune, tha kanoun paidia, tha kanoun skilia, tha kanoun video kai spiti kai kinita kai autokinita, na kanoun, na kanoun, na kanoun, o.ti theloun na kanoun kai na kanoun kai akri na peraso den boro edo, pnigomai, kai pou na pas pou na min einai etsi, afou pantou einai etsi: afentika, antivixika, mpatsoi, daskaloi, goneis, tileorasi, malakes me mikrofona "Ti exete na dilosete?", "Diloste mas kati", "Kante mia dilosi", "Ti tha mas dilosete?", exo na diloso oti sas varethika, den paei allo, apo do kai mpros tha exete na kanete mazi mu, prosexete, milao sovara, tha kano to ntou kai tha psaxneste kai ante meta na trexoun oi mpatsoi na me vroun, mes sti distixia tous k aftoi, miden prooptiki, miden ithiko, molotof sti mapa tous, tis petane piso, ti na kanoun diladi? oloi mia parea eimaste. Kai na pethaine avrio kana-dio disekatommiria kosmos, mpori kai na mi me enoiaze, mpori kai na m'enoiaze. den ksero. pantos an pethaina ego den tha enoiaze kanenan, edo pou ta leme exo pethani, opote ti exo na xaso? Ta club me ta pota apo argo petrelaio kai tous ilithious stin porta? "Prepei na sinodeveste" Ti les re? Ego eimai monos mu,den thelo sinodeies, den thelo kideies, den thelo aidies, thelo mono na eisai kapou kai na ksero oti m'agapas, agapas, agapas, agapas, apisteuti leksi kai malista xoris profilakseis, omos eisai ekei? IPARXEIS? an eisai tha se vro, ekato ta ekato, xilia ta ekato, kai tha imaste mazi kai tha pername kala kai ta loipa kai ta loipa kai ta loipa. Kai meta ksipnisa, mesa ston ipno mu. Den iparxoun oneira. Mono ksilo sta gipeda kai stous dromous, kai sto spiti, sto sxoleio, sti douleia, ksilo pantou, mexri na katalavoun aftoi me ta kolara oti den kanoume diloseis, den kanoume ekptoseis, oute paraxoriseis, mporoume na eimaste poli skliroi kai tha eimaste, diladi den ksero allous, monos mou eimai, tha vro omos, den tha vro? tha vro kai tha deite, mexri tote koimitheite isixo, ego tha sas skepazo tavradia, min mu kriosete kai pathete tipota kai eksafanisteite san tous deinosavrous apo monoi sas. Kratate gera. Prepei na prolavo na sas eksafaniso protou eksafanisto ego.
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Elevator

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Myself
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
love never dies

Life is too short so love the one you got
cause you might get runover
or you might get shot
Never start no static
I just get it off my chest
Never had to battle with no bulletproof vest
Take a small example
A tip from me take all of your money and give it up to charity
Lovin's what I got
It's within my reach
Sublime- What I got
PHOBO ΠΑΓΙΔΑ μ200

Ας φτιάξουμε μια υποθετική ημερομηνία:
27/4/2030
ως την ημερομηνία που ο άσημος (προς το παρόν) Βιοχημικός που ακούει στο όνομα Καρλ ντε Σακάν προσθέτει την τελευταία σταγόνα MDMA στην PHOBO ΠΑΓΙΔΑ μ200 του. Έχει κάνει πολλά πειράματα με τις προηγούμενες 199 χαπακο- Φοβοπαγίδες και έχει καταφέρει να αφαιρέσει το φόβο των σκύλων από την αγαπημένη του γάτα Οφέλια (η οποία σκίζει πλεον τον κώλο του αγενέστατου Ντόπερμαν του γείτονα, και όλες οι κεραμιδόγατες υποστηρίζουν την Οφέλια με ενθαρρυντικα ναιουρίσματα.
ΜΙΑΟΥ ΜΙΑΟΥΥΥΥ απολαμβάνοντας το θέαμα από τις σκεπές)
Έχει αφαιρέσει το φόβο των γονάτων από την ψυχή της όμορφης Κλώντια, της γυναίκας που αντικρίζει πρώτη κάθε μέρα. Η Κλώντ τον υποχρέωνε να φοράει επιγονατίδες κάθε φορά που πηδιόντουσαν, για να μη φρικάρει με το «θέαμα των γονάτων». Αυτό τον βόλεψε, γιατί οι επιγονατίδες πέρα από το ότι του έκοβαν τη ροή του αίματος, με αποτέλεσμα να έχει πρόβλημα με τη στύση του, πρόσφεραν ένα γελοίο θέαμα 2 κομματιών μαύρου πλαστικού ανάμεσα σε 2 ανθρώπινα σώματα.
Νοτ νάτουραλ.
Σε 2’ και 39΄΄ θα τηλεφωνήσει στον παιδικό φίλο του και συνάδελφο πλέον, Ζακ για να του ανακοινώσει με χαρά οτι η φόρμουλα ολοκληρώθηκε.
Ο Καρλ τρέμει απο την ένταση, εκστασιασμένος κοιτάει το μικροσκοπικό χαπάκι κάτω απο το φως της εργαστηριακής λάμπας και ακόμη δεν μπορεί να πιστέψει οτι τα έχει καταφέρει να δημιουργήσει κάτι που θα νικήσει ΤΟΝ ΦΟΒΟ.
Τα χείλια του απέχουν μερικά εκατοστά απο το μικρό κυκλικό σατανά και για μια στιγμή σκέφτεται να το καταβροχθίσει και να κρατήσει το μυστικό της επιτχίας μόνο για τον εαυτό του. Όμως ο Καρλ είναι φιλεύσπλαχνος και συμπονετικός. Στη σκέψη οτι αυτό το Μικρό μπορεί να βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους και να προκαλέσει αλματώδεις αλλαγές στον τομέα της Ψυχολογίας, και με την αφέλεια ενός ανθρ΄που που ονειρεύεται το όνομά το γραμμένο με χρυσά γράμματα στα βιβλία της ιστορίας, αφήνει προσεκτικά το Μικρό επάνω στην εργαστηριακή πλάκα. (Μακάρι να ήξερες Καρλ πως το βλέπεις για πρώτη και τελευταία φορά, να του έλεγες ένα adieu βρε αδερφέ)
Αφού πίνει μια γουλιά σκέτο γάλα Κάνναβης, και βγάζει τα γυαλιά του για να τρίψει τα ξεπλυμένα μπλε μάτια του, σηκώνεται και πλησιάζει το κρεβάτι που είναι μόλις 1 μέτρο πίσω από το «Φτιαξτο-μόνος-σου» εργαστήριο του.
Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται σε ένα πρόσωπο? Κλώντια, μωρό μου μαζί πήγαμε στην Κόλαση και από εκεί εκτοξευτήκαμε με έναν καταπέλτη στον Παράδεισο. Εσύ μικρή μου Αζαλέα, δηλητηρίασες το Θεό και εγώ, σύγχρονος Άδωνις, βούτηξα καμία δεκαριά σύννεφα και ταϊσα αμβροσία τους πεινασμένους.
Μαζί νικήσαμε το φόβο μας. Χωρίς εσένα θα ήμουν ακόμη ένας αποτυχημένος μικροαστός, ένα θνητό καθημερινό ανθρωπάκι χωρίς χρώμα. Τώρα είμαι μαύρος απ έξω και από μέσα κόκκινος. Και είμαι ατρόμητος. (ακουμπάει τα χείλη της με τα δικά του και νιώθει την αναπνοή της. Ήρεμη. Απαλή. Ανέμελη.)
Αυτή είναι η γυναίκα της ζωής του Καρλ και θα την ξέρει μόνο για 17 μέρες.
Ο νικητής του Φόβου, μένει ακίνητος για μερικά λεπτά, μόνο την κοιτάζει λες και δεν θα την δει ποτέ ξανά. Παρατηρεί το σημάδι στο μέτωπο από μύτη διαβήτη (στο δημοτικό) και τα ράμματα στο πηγούνι από σουγιά (πέρυσι). Δίχως αυτά δεν θα είχε το ίδιο πρόσωπο. Αστείο δεν είναι που οι ατέλειες κάνουν την πραγματική, κρυστάλλινη ομορφιά να υπερισχύει?
Ο νικητής του Φόβου, νιώθει ανίκητος. Ήρθε η ώρα για το ατυχέστερο τηλεφώνημα της ζωής του. Πιέζει τον αντίχειρα με τον δείκτη του και ένα πράσινο φως ανάβει, βάζει τον αντίχειρα μέσα στο αυτί του, και λεει:
«Ζακ»
Καλεί. Μπιπ μπιπ μπιπ μπιπ μπιπ μπιπ.
-Έλα ρε μαλάκααα…
Ξέρεις τι ώρα είναι?
-Εεε.. Όχι κάτσε να δω.
-5 το ξημέρωμα είναι, επιστήμονα βαμπιρ.
-Εεεε… 5 ώρα Ελλάδας ή Νιγηρίας?
-Μαλάκα κόψε το δούλεμα. Αγγλίας.
Δεν είμαστε ούτε στην Ελλαδίτσα μου, ούτε στη Νιγηρίτσα σου.
-Ελλαδίτσα, Νιγηρίτσα. Τι είναι αυτό το τσα? Σαν τσατσά ακούγεται.
-Χαχα. Για πες, τι με θέλεις μες στο άγριο χάραμα?
-Ρε, το τελείωσα. Είναι έτοιμο. Ο φόβος νικήθηκε.
ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ.
ΧΕΝΤΣΟΤ
από την ταράτσα του απέναντι ξενοδοχείου στο σγουρομάλλικο κεφάλι του νεαρού Νιγηριανού.
Το αίμα του δεν είναι μάυρο, όντως είναι κόκκινο και τώρα έχει βάψει Ινδιάνα την Κλώντ που κοιμάται ακόμη του καλού καιρού γιατι στον ύπνο της ακούει Μότσαρτ με μουσικωτοασπίδες. Το Μικρο λάμπει ακόμη κάτασπρο κάτω από το άρρωστο φως που στάζει πιτσιλιές φρέσκου αίματος. Ο Ζακ είναι ακόμη στη γραμμή (γι αυτό ανακαλύφθηκαν άλλωστε τα ενσωματωμένα τηλέφωνα, για να καταγράφονται οι κινήσεις του πτώματος ακόμη και μετά το θάνατο) και ξέρει πως οι σειρήνες που ακούει και οι προβολείς στον ουρανό κατευθείνονται προς το σπίτι του. Δεν θα τον βρουν. Παίρνει ένα μ199 και πηδάει απ το παράθυρο στον Τάμεση. Αν δεν προλάβει να βγει στα επόμενα 10 λεπτά, θα πεθάνει από την τοξικότητα.
Το Μικρο τώρα είναι «ασφαλές» μέσα σ ένα σακουλάκι, μέσα σ ένα μεγαλύτερο σακουλάκι, μέσα σ ένα ασημένιο κουτί, μέσα σ έναν χαρτοφύλακα υψίστης ασφαλείας, μέσα σ’ ένα αεροστεγώς σφραγισμένο κοντεϊνερ φτιαγμένο από μόλυβδο, μέσα σε ένα F-116 και ταξιδεύει προς την Κορέα για να αρχίσουν οι διαδικασίες παραγωγής. Χρονοβόρες διαδικασίες και πολλές υπογραφές από τη μεγαλοφαρμακευτική που ‘ανακάλυψε’’ το «Φάρμακο που θα πατήσει το φόβο κάτω¨» «Φόβε τρέχα μακριά» «Who’s afraid of the big bad wolf?» και άλλα χαριτωμένα θα κυκλοφορήσουν πολύ σύντομα για να τον προμοτάρουν το Σατανά.
Ούτε χρυσά γράμματα σε βιβλία ιστορίας, ούτε μια τελευταία απόλαυση στο στήθος της Κλώντια. Μαζί πέσατε στην Κόλαση, χτίσατε γέφυρα και γκρεμίσατε τον Παράδεισο.
Τώρα η Κλω είναι μόνη της, γυμνή και πασαλειμμένη με το σπέρμα και το αίμα σου. Τα μόνα που της άφησες για αντίο. Και μια καρδιά ζωγραφισμένη στον τοίχο του δωματίου από τα ανατιναγμένα σου μυαλά. Μαλάκα! Αφήνεις τέτοιο κορίτσι μόνο? Αφήνεις ένα τέτοιο κορίτσι να σαπίζει στο σκοτάδι του τμήματος ύψιστης ασφαλείας της CIA? Γυμνή και πασαλειμμένη με σπέρμα, εύχεται να μπορούσε να αυτοκτονήσει τώρα, δεν φοβάται να αυτοκτονήσει, δεν φοβάται πως θα την βασανίσουν με οποιοδήποτε τρόπο για να μάθουν όσα έβλεπε κάθε μέρα στο σπιτάκι που κρυβόταν ακόμη καλά από τις κάμερες- σαϊτες. Απρόσεκτε! Μαλάκα! Το μόνο που φοβάται είναι ότι μια μέρα, σύντομα ή όχι θα συνειδητοποιήσει το χαμό σου, τα σημάδια στο μέτωπο και στο πηγούνι της θα κλείσουν και η Αζαλέα θα μαραθεί.
Η εποχή του φόβου δεν έληξε, η εποχή του φόβου αρχίζει τώρα.
Πι.ες. . Ο Καρλ από άσημος, έγινε διάσημος! Το ακέφαλο σώμα, αντικείμενο συλλογής για νεκρόφιλους, κάθε ηλικίας σαδιστές και λάτρεις της κλασσικής ταινίας: «Ο μύθος του ακέφαλου καβλιάρη» πουλιέται στο e-bay, σήμερα μόνο 200 λίρες.
Πι ες δύο . Ο Ζακ γλίτωσε το χημικό σοκ. Τελευταία στιγμή πριν το θανατά, ένα κοκκαλιάρικο χέρι τον βούτηξε απ το σβέρκο και τον έβγαλε στην όχθη των εργοστασιακών λυμάτων. Ήταν η ανορεξική, η Νίνα, τι έκανε αυτή η ανωμαλιάρα 6 η ώρα το πρωί εδώ? Παράχθυες βόλτες στην dead zone? Ευτυχώς για εκείνη, φορούσε μάσκα, και ευτυχώς για τον Ζακ είχε και μια εφεδρική. Όχι πως θα έσωζε την τσουρουφλισμένη στοματική κοιλότητα απ τα τοξικά, αλλά τα πνευμόνια άντεχαν δυνατά. Αυτό παθαίνεις αν καπνίζεις φούντα σκέτη!
28/2/2010
Η εποχή της ευημερίας πέρασε φιλαράκο.
Καιρό τώρα.
Σήμερα, στη γραμμή για το Μάρτιο του 2010, κοιτάζω έξω από το παράθυρο μου και βλέπω τον ουρανό της Αγγλίας γκρίζο. Λες κι έχει πέσει αρχαία κατάρα σ αυτόν τον ουρανό να είναι μονίμως θλιμμένος, να κλαίει για να ξεπλύνει τις αμαρτίες και τις βρωμιές μιας χώρας που έχει σκορπίσει το φόβο και τον τρόμο σε κάθε γωνιά της Γης.
Τρομοκρατία σε κάθε σου βήμα, σε κάθε γύρισμα του κεφαλιού σου.
::ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΣΕΤΑ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 416829392139::
Τρομοκρατία σε κάθε ανάσα που παίρνεις. Μήπως δεν είσαι αρκετά καλός, μήπως η απόδοση σου έχει πέσει και σου λείπει ο επαγγελματισμός? Δεν κάνεις για εδώ φιλαράκο, δεν κάνεις για το Ηνωμένο Βασίλειο. Εσύ όπως σε βλέπω τράβα τη ρότα σου σ ένα πιο ζεστό κλίμα, πιο βρώμικο, πιο αληθινό- εδώ είμαστε ψεύτες.
Προφέσιοναλισμ, μη χέσω! Μιας και ανέφερα νωρίτερα τον επαγγελματισμό…
Κουστουμαρισμένη φάρμα των ζώων, που εξυπηρετεί μόνο πρόβατα.
Και θέλει και CV για να είσαι ικανός να χειριστείς ηλεκτρονικό υπολογιστή και μαους και πριντερ και σκανερ και σκατανερ. Πρέπει να είσαι ικανή μαριονέτα στο θέατρο τους, του παραλόγου.
Μάρτιος του 2010 λοιπόν και κοιτάζω μια δεύτερη φορά έξω απ το παραθυρό μου για να σιγουρευτώ πως είμαι ακόμη εδώ και δεν έχω πετάξει για Ελλάδα.
Σταγονίτσες βροχής, και η τελευταία Κυριακή του μήνα ξημέρωσε ήδη. Τον γουστάρω πολύ το Φεβρουάριο. Κάνει τη διαφορά ανάμεσα στους υπόλοιπους 30αρηες και 31αρηδες. Είναι ένας 28άρης γεμάτος ενέργεια, η αρχή της γέφυρας μεταξύ του χειμώνα και της άνοιξης.
Όχι, όχι δεν λέω πως μ αρέσει αυτή η εποχή, το καλοκαίρι είναι η εποχή μου. Μ αρέσει όμως ο Φλεβάρης γιατί με μεταμορφώνει κάθε φορά.
mas law
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μιλήσω για όλα όσα μας ενοχλούν και τα παραβλέπουμε. Ενώ είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε πως τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, αρκούμαστε στη μετριότητα του σήμερα, στις πλαστικές σχέσεις και στους προσποιητούς οργασμούς.
Ποιο είναι το πρόβλημα του ανθρώπου του 21ου αιώνα?
Τα πρόβληματα στο Δυτικό Κόσμο είναι η απληστία, η φιλαυτία, η αποξένωση, η νωθρότητα, η μισαλλοδοξία, ειλικρινά μπορώ να απαριθμήσω δεκάδες ακόμη .
Το πρόβλημα στον «όχι- και- τόσο- Δυτικό- Κόσμο», κομμάτι του οποίου και καλύπτει ένα ευρύ κομμάτι της Υφηλίου είναι ότι ο άνθρωπος δεν καταφέρνει να καλύψει τις βασικές βιοτικές του ανάγκες, με αποτέλεσμα οι έννοιες «απληστία, φιλαυτία, και αποξένωση» και τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτές να τους είναι άγνωστα.
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παραπομπή στον Abraham Maslow και την φημισμένη του πυραμίδα.
Σύμφωνα με το μοντέλο της πυραμίδας του Maslow, οι ανθρώπινες ανάγκες διαχωρίζονται σε 5 επίπεδα:
Φυσιολογικές/Βασικές Ανάγκες
Ανάγκες Ασφάλειας
Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής
Ανάγκες Αυτοεκτίμησης
Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης
Στην πρώτη βαθμίδα είναι οι Φυσιολογικές/Βασικές Ανάγκες (φαγητό, νερό, αέρας, σεξ).
Ανεβαίνοντας στην Πυραμίδα είναι οι Ανάγκες Ασφαλείας, η ανάγκη δηλαδή της στέγης, της υγείας και της προστασίας γενικότερα.
Στις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής βρίσκονται οι κοινωνικές μας σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, η ανάγκη μας να έχουμε φίλους, να ερωτευτούμε και να είμαστε κοινωνικά αποδεκτοί ενώ στις Ανάγκες Αυτοεκτίμησης ανήκουν οι ανάγκες μας εκείνες όπου ο άνθρωπος αποζητά την προβολή της ατομικότητας του, των δικών του αξιών κι αρχών και την αυτονομία του.
Τέλος, στις Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης ανήκουν όλες εκείνες οι ανάγκες οι οποίες κάνουν το άτομο να νιώθει πλήρης, πραγματωμένος κι ευτυχισμένος.
Για να ανέβει κάποιος μια βαθμίδα στην Πυραμίδα θα πρέπει να έχει ικανοποιήσει τις Ανάγκες της προηγούμενης βαθμίδας.


































