Η εποχή της ευημερίας πέρασε φιλαράκο.
Καιρό τώρα.
Σήμερα, στη γραμμή για το Μάρτιο του 2010, κοιτάζω έξω από το παράθυρο μου και βλέπω τον ουρανό της Αγγλίας γκρίζο. Λες κι έχει πέσει αρχαία κατάρα σ αυτόν τον ουρανό να είναι μονίμως θλιμμένος, να κλαίει για να ξεπλύνει τις αμαρτίες και τις βρωμιές μιας χώρας που έχει σκορπίσει το φόβο και τον τρόμο σε κάθε γωνιά της Γης.
Τρομοκρατία σε κάθε σου βήμα, σε κάθε γύρισμα του κεφαλιού σου.
::ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΣΕΤΑ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 416829392139::
Τρομοκρατία σε κάθε ανάσα που παίρνεις. Μήπως δεν είσαι αρκετά καλός, μήπως η απόδοση σου έχει πέσει και σου λείπει ο επαγγελματισμός? Δεν κάνεις για εδώ φιλαράκο, δεν κάνεις για το Ηνωμένο Βασίλειο. Εσύ όπως σε βλέπω τράβα τη ρότα σου σ ένα πιο ζεστό κλίμα, πιο βρώμικο, πιο αληθινό- εδώ είμαστε ψεύτες.
Προφέσιοναλισμ, μη χέσω! Μιας και ανέφερα νωρίτερα τον επαγγελματισμό…
Κουστουμαρισμένη φάρμα των ζώων, που εξυπηρετεί μόνο πρόβατα.
Και θέλει και CV για να είσαι ικανός να χειριστείς ηλεκτρονικό υπολογιστή και μαους και πριντερ και σκανερ και σκατανερ. Πρέπει να είσαι ικανή μαριονέτα στο θέατρο τους, του παραλόγου.
Μάρτιος του 2010 λοιπόν και κοιτάζω μια δεύτερη φορά έξω απ το παραθυρό μου για να σιγουρευτώ πως είμαι ακόμη εδώ και δεν έχω πετάξει για Ελλάδα.
Σταγονίτσες βροχής, και η τελευταία Κυριακή του μήνα ξημέρωσε ήδη. Τον γουστάρω πολύ το Φεβρουάριο. Κάνει τη διαφορά ανάμεσα στους υπόλοιπους 30αρηες και 31αρηδες. Είναι ένας 28άρης γεμάτος ενέργεια, η αρχή της γέφυρας μεταξύ του χειμώνα και της άνοιξης.
Όχι, όχι δεν λέω πως μ αρέσει αυτή η εποχή, το καλοκαίρι είναι η εποχή μου. Μ αρέσει όμως ο Φλεβάρης γιατί με μεταμορφώνει κάθε φορά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου